നെഞ്ചിൽ പുകയുന്ന സങ്കടക്കനൽ
നീ കണ്ടുവോ കാറ്റേ ?
വിങ്ങിപ്പൊട്ടുമെൻ നെഞ്ചിടിപ്പിൻ സ്വരം
നീ കേട്ടുവോ കാറ്റേ ?
നിരാശ തീണ്ടിയിരുണ്ടൊരെൻ മേനി
നീ കണ്ടുവോ കാറ്റേ ?
ഇനിയുമേറെ നേരം ഈ ഭാരം താങ്ങി നിൽക്കുവാനെനിക്കാവതില്ല കാറ്റേ
ഒരു തലോടലായ് , സാന്ത്വനമായ് നീ
അരികിലെത്തുമോ കാറ്റേ ?
നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊന്ന് പൊട്ടിക്കരയണം,
ഈ ഭാരമൊക്കെയും ഉപേക്ഷിക്കണം,
പിന്നെയൊരു പുൽക്കൊടിത്തുമ്പിൽ
മണിമുത്തായിരുന്നൊന്നു ചിരിക്കണം,
പിന്നെയാ മണ്ണിൻ്റെ മാറിൽ ചേർന്നുറങ്ങണം.
രഞ്ജിത് വെള്ളിമൺ
Tags
കവിത
